**I waitin' 4... the dream comes true**

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ตอนเย็นๆ...ไม่สบายขึ้นมาดื้อๆ
ลากสังขารอันโรยแรงไปหาแม่ที่ทำงาน...แทบตาย ลมเกือบจับ
มาถึงก็นอนแผ่ แต่มิวายเปิดไฮ5ดู...กูป่วยจริงเปล่า???
จริงดิ...จริงแท้และแน่นอน

แม่พาไปหาหมอแถวๆ บางลำพู
ให้ยามาสองชุด สามชนิด กินวันละหลายเม็ด
แม่ถาม "กินไรมั๊ย" สั่นหัว...แต่หิว (เอ๊ะ ยังไง)
แม่ถาม "กลับรถไรดี" ไม่ตอบ...แต่มองแท็กซี่ตาละห้อย
ในที่สุดก็กลับแท็กซี่....(ปัดโธ่)

ถึงบ้าน...แม่ชักชวนกินยาก่อนอาหาร
ก่อนที่ฉัน...จะหลับไป
ตื่นอีกทีเพราะมีเสียงเคาะดัง "เป๊าะๆๆๆ"
หรี่ตาดู...แม่เป่าข้าวต้มในชามให้
ลุกขึ้นมากินอย่างยากลำบาก ป้อนเอง กินเอง แม่คอยจับชามให้
แม่บอก "เดี๋ยวแม่ต้มน้ำก่อนนะ จะได้เช็ดตัว"
หยักหน้าหงึกๆ กะโหลกหนักไปหมด ไข้ห่าไร แรงจริงวุ้ย
ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ก่อนจะตื่นเพราะแม่เรียก
กินยาหลังอาหาร เม็ดโตเท่าไฝลุงเด๋อ กระดกเข้าไป...
แม่ให้ไปแปรงฟัน เปลี่ยนชุดนอน จากนั้นเธอก็เช็ดตัวให้
เจ็บไปทั้งตัวเลย เธอจึงลดเลเวลลง เบามือที่สุด
เสร็จแล้วทาแป้ง ห่มผ้า แล้วให้ลูกนอน
ถ้าจะให้เดา ไข้ขึ้นสูงจนปรอทคงแตกไปแล้ว...

ช่วงหนึ่งตื่นมาเพราะปวดฉี่
สะกิดแม่...ก็ไม่รู้จะสะกิดทำไม ปวดฉี่ก็ปวดเอง - -
ลุกขึ้นไปฉี่อย่างยากลำบาก กลับมาก็นอนต่อ
สักพัก...แม่เอาเจลเย็นๆ มาโปะหน้าผาก
เยี่ยม....เที่ยงคืนตื่นมากินยาอีกทีจึงรู้สึกว่าไข้หายไปเร็วอย่างเว่อ
แต่พอลืมตาดู แม่ลงไปนอนอยู่ที่นอนฉัน
ก็เลยสะกิดให้เธอขึ้นมานอนข้างบน ฉันลงไปนอนที่เดิม

บทสรุปของเรื่องนี้ก็คือ

"ไม่ใช่แค่ยา ไม่ใช่แค่ข้าว ไม่ใช่แค่น้ำอุ่นที่ทำให้ลูกมีอาการดีขึ้น แต่จะบอกว่า

ความรักของแม่...มีอานุภาพทำให้ลูกทุเลาความเจ็บไข้เร็วขึ้น"

รักแม่นะ ขอบคุณมากค่ะ